W świecie, w którym kultura staje się coraz bardziej globalna, tradycje kulturowe każdego kraju trwają jako serce jego mieszkańców. A gdy naród zajmuje duże terytorium, jego kultura jest prawdopodobnie bogata, różnorodna i wielowymiarowa. Tak jest w przypadku Rosji.
Dzisiaj porozmawiamy o tradycyjnym stroju rosyjskim. Kolorowy kostium, z misternymi zdobieniami i zawsze ręcznie robiony. Jako dziedzictwo naszych przodków, strój ten nadal pojawia się w kościołach, teatrach, studiach tańca i na festiwalach.
Tradycyjny rosyjski strój
Tradycyjny strój rosyjski , wraz z jego specyficznymi cechami, zaczął się rozwijać od IX wieku. Dokładna data nie jest znana, ale szacuje się, że nastąpiło to mniej więcej w tym samym czasie lub o wiek wcześniej.
Do początku XVIII wieku chłopi i bojarzy (szlachta) nosili tradycyjne stroje, ale w 1700 roku car Piotr Wielki zaczął wprowadzać zmiany , sam nosząc bardziej zachodnie stroje . Piotr lubił Europę, podziwiał ją, więc zaczął zakazywać noszenia tradycyjnych strojów, przynajmniej w miastach rosyjskich.
To do rosyjskich chłopów należało zachowanie i zachowanie bogactwa i piękna tradycyjnej rosyjskiej odzieży. Niektóre z tradycyjnych dzieł nie są już dziś używane, ale innym udało się przetrwać upływ czasu, stając się w końcu ikoną.
Ale czy istnieje więcej niż jeden tradycyjny strój rosyjski? Oczywiście. W zasadzie możemy mówić o dwóch: sarafanie i poniewie. Sarafan to długi , luźny sweter noszony na długiej lnianej koszuli, przepasanej paskiem. Ten pas jest klasyczny i był noszony pod sarafanem. Ten strój został po raz pierwszy wspomniany w XIV wieku i był noszony wyłącznie przez mężczyzn; jako strój kobiecy pojawił się dopiero w XVII wieku.
Sarafan szyto z prostego lnu lub taniej drukowanej bawełny , produkowanej masowo w fabrykach w Moskwie oraz obwodach iwanowskim i włodzimierskim. Tę długą, kolorową suknię z odkrytymi ramionami noszono na prostym stroju zwanym rubachą.
Jeśli sukienka była potrzebna na specjalną okazję, można ją było ozdobić jedwabiem i brokatem lub haftować złotem i srebrem . Sukienka rozpowszechniła się w północnych prowincjach ówczesnego Imperium Rosyjskiego, aż po Nowogród, Psków, Wołogdę i Archangielsk.
Poneva to rodzaj spódnicy powszechnie noszonej w prowincjach na południe od Moskwy, takich jak Woroneż, Tambow i Tuła. Jest ona w rzeczywistości starsza niż sarafan . Poneva to prosta lub w paski spódnica, marszczona sznurem lub owinięta wokół bioder, noszona z luźną koszulą z haftowanymi rękawami i fartuchem bogato zdobionym kolorowymi wstążkami i zdobieniami.
Z drugiej strony mamy rubachę, obszerną koszulę , która jest niemal podstawowym elementem rosyjskiego garnituru. Nosili ją wszyscy – mężczyźni, kobiety, bogaci i biedni. Materiał mógł być delikatny lub tani, jedwabny lub bawełniany. Była to bardzo wygodna część garderoby, która prawie się nie zmieniła aż do XX wieku.
Kokosznik był kobiecym nakryciem głowy . Kobiety często nosiły ozdoby na głowę i włosy, a w zależności od statusu społecznego mogły je eksponować. Kobiety zamężne miały obowiązek całkowitego zakrycia głowy tym nakryciem, natomiast panny mogły ozdabiać głowę kwiatami i innymi ozdobami. Nakrycia głowy były zazwyczaj wykonane z drogich materiałów i noszono je tylko kilka razy w roku.
Na co dzień noszono jedynie czapki lub wiązany szal zwany powojnikiem. Futro, zwane szubą , przetrwało wieki i pozostaje bardzo popularne w całym kraju. Nosili je zarówno mężczyźni, jak i kobiety, ponieważ Rosja ma chłodny klimat. Futro zazwyczaj umieszczano na wewnętrznej stronie ubrania, a wierzch zdobiono innymi ozdobami. Dziś płaszcz jest prostszy, ale spełnia to samo zadanie: zapewnia ciepło.
Słowo kaftan jest bardziej znane, ponieważ pochodzi z Bliskiego Wschodu. Jednak zakorzeniło się w Rosji i obecnie jest niemal uważane za element tradycyjnego stroju. To płaszcz , dość podobny do każdego współczesnego płaszcza, ale wykonany z drogich tkanin i ozdobiony haftem . Ponieważ Rosja jest rozległym krajem, tkaniny, podobnie jak zdobienia, są zróżnicowane. Czasami zdobią je haftowane perły; na południu powszechne są guziki lub wełniane ozdoby.
Jednak od XIV do XVIII wieku w tradycyjnym stroju rosyjskim zaszły pewne zmiany, wynikające z bliższych kontaktów między Rosją a Europą . Warto zauważyć, że w tym czasie Włochy i Francja eksportowały wełnę, jedwab i aksamit, a zdobione szaty zaczęły zyskiwać na znaczeniu. Na przykład, za panowania Iwana Groźnego, osoby wkraczające na Kreml musiały nosić tradycyjne stroje jako wyraz szacunku dla tronu, a w XVII wieku osoby, które zbyt mocno przyjęły zachodni styl ubioru i fryzury, były karane.
W ten sposób, z kilkoma wyjątkami, moda zachodnia z trudem przebijała się do Rosji . Jak wspomnieliśmy wcześniej, nadszedł Piotr Wielki i pod rządami tego reformatora obyczajów wszystko się zmieniło. Rodzina cesarska podjęła pierwszy krok w kierunku zmiany mody, ubierając się w stylu europejskim, z większymi wpływami francuskimi, z gorsetami i wysokimi nakryciami głowy, które kobiety zaczęły nosić.
Oczywiście tylko bogaci mogli sobie pozwolić na takie zmiany w modzie, więc od razu pojawiła się granica między tymi, którzy mieli władzę ekonomiczną i nosili ją, odwiedzając Europejczyków, a tymi, którzy jej nie mieli i powinni pozostać przy tradycyjnym stroju. W miastach, Moskwie czy Sankt Petersburgu było to znacznie bardziej zauważalne.
W XIX i XX wieku dominował styl rokoko, ale wraz z nadejściem nowego stulecia moda uległa uproszczeniu , a wygodniejsze rosyjskie stroje, takie jak uwielbiane sarapany, powróciły do łask. W Związku Radzieckim styl ten został jeszcze bardziej uproszczony, ale tradycyjne rosyjskie stroje jakimś cudem przetrwały na festiwalach.