Statua WolnościUNESCO przyznaje tytuł Światowego Dziedzictwa konkretnym miejscom na planecie, które zasługują na szczególną ochronę ze względu na ich ogromne znaczenie kulturowe lub przyrodnicze dla kolejnych pokoleń. W sumie na całym świecie skatalogowano 911 emblematycznych miejsc, z których 20 znajduje się w Stanach Zjednoczonych, a tylko jedno w Nowym Jorku.
Jedynym miejscem wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO jest Statua Wolności, wpisana na tę listę w 1984 roku.
„Wolność oświecająca świat”, jak pierwotnie nazywała się ta kultowa rzeźba, była darem Francuzów dla Amerykanów w 1886 roku i do 1902 roku pełniła funkcję latarni morskiej u wybrzeży Dolnego Manhattanu. Jej twórcą był polityk Édouard Laboulaye, który chciał, aby ten dar symbolizował przyjaźń między Francją a Stanami Zjednoczonymi. Rzeźba powstała dla upamiętnienia setnej rocznicy Deklaracji Niepodległości w 1876 roku, ale z powodu opóźnień w budowie odsłonięto ją dopiero dziesięć lat później.
Znaczenie posągu jest określone w jego własnym imieniu, a jego pieczęć przedstawia nie tylko Stany Zjednoczone, ale z czasem stała się symbolem wolności uciskanych ludzi i ludów na całej planecie.
Posąg przedstawia Libertas (po łacinie wolność), rzymską boginię wolności, z zerwanymi łańcuchami ucisku u jej stóp, symbolizującymi koniec niewolnictwa. W prawym ramieniu trzyma pochodnię, a w lewym tablicę z wyrytą datą Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych, 4 lipca 1776 roku. Jej korona ma siedem ramion, z których każde reprezentuje jeden z kontynentów.
Dziś jest to idealne miejsce, aby dowiedzieć się i doświadczyć historii imigracji Nowego Jorku.